NTE'nin elektrikli araçlar, rüzgar türbinleri, elektronik cihazlar ve savunma sanayisi için vazgeçilmez olduğu belirtilen analizde, kritik mineraller pazarının 2024'te 325 milyar dolardan 2040'ta 770 milyar dolara ulaşacağı öngörülüyor. NTE temelli elektronik ve motor sanayisinin ise 1 trilyon doları aştığı ifade edildi.

Analizde Çin'in küresel NTE piyasasındaki baskınlığına dikkat çekilerek, küresel NTE cevher üretiminin %61'ini, rafinasyon ve ayrıştırmanın ise %92'sini tek başına üstlendiği belirtildi. Çin'in "üret, kısıtla, lisansla" modelini uygulayarak küresel fiyatlama üzerinde etkili olduğu vurgulandı.

ABD'nin stratejik kaynaklara olan yüksek bağımlılığına da değinilen analizde, ABD'nin 2020-2023 arasında ihtiyaç duyduğu NTE'lerin %70'ini Çin'den ithal ettiği, ağır NTE'lerde ise tamamen dışa bağımlı olduğu ifade edildi. Bir F-35 savaş uçağı için yaklaşık 410 kilogram, Arleigh Burke sınıfı destroyer için 2,36 ton ve Virginia sınıfı denizaltı için 4,17 ton NTE gerektiği, bu nedenle herhangi bir arz kesintisinin ABD'nin caydırıcılık mimarisi üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceği değerlendirildi.

ABD'nin Çin'e olan bağımlılığını azaltma çabalarına da değinilen analizde, Ukrayna ile yapılan Mineral Anlaşması ve Grönland'daki NTE yataklarının ABD için stratejik önem taşıdığı belirtildi.

Analizde Türkiye'nin Eskişehir Beylikova'daki 694 milyon tonluk rezerviyle Çin'den sonra dünyanın en büyük ikinci NTE sahası konumunda olduğu vurgulandı. Türkiye'nin hedefinin, yıllık 10 bin tonluk pilot tesisin ardından 570 bin tonluk saflaştırma kapasitesine ulaşarak Avrupa başta olmak üzere yakın bölgenin başat aktörü haline gelmek olduğu ifade edildi.

Türkiye'nin gelecek 10 yılda sadece rezerv sahibi değil, aynı zamanda katma değer üreten aktöre dönüşmesi için JORC/UMREK uyumlu doğrulama süreçleri, ölçeklenebilir rafinasyon altyapısı, ileri manyetik alaşım AR-GE'si ve döngüsel geri kazanım hatlarının entegrasyonunu içeren üç eksenli bir strateji sunulduğu belirtildi.

NTE'nin artık sadece ekonomik bir meta olmadığı, jeopolitik bir kaldıraç ve stratejik bir silah haline geldiği ifade edilen analizde, küresel tedarik zincirinin çeşitlendirilmesi ve yeni üretici/işleyici aktörlerin (Türkiye, Ukrayna, Grönland) sisteme entegre edilmesinin zorunlu hale geldiği vurgulandı. Küresel rekabetin artık sadece madende değil, rafineri, mıknatıs ve ileri teknolojili üretim halkalarında derinleştiği değerlendirildi.